Kasparow, szachy i Inna Rosja - horoskop Garry'ego Kasparowa
| Jesteś w: Astrologia » Interpretacje horoskopów sławnych postaci |
Garri Kasparow jest postacią niezwykłą. Nie tylko dlatego, że zdobył szachowy tron i przez lata gromił rywali przy szachownicy, lecz bardziej może z tego powodu, że będąc u szczytu kariery odszedł od szachów i zajął się czymś zupełnie innym – polityką.
10 marca 2005 Garry Kasparow oficjalnie ogłosił zakończenie kariery zawodowego szachisty. Zrobił to w momencie, gdy pomimo utraty tytułu wciąż był na samym szczycie listy rankingowej Międzynarodowej Federacji Szachowej (FIDE) i tuż po tym, jak zwyciężył zawodników światowej czołówki w superturnieju w Linares.
W historii szachów jest to zdarzenie bez precedensu. Wprawdzie jeden z mistrzów świata, Robert Fischer oficjalnie odszedł od królewskiej gry, lecz po wycofaniu się z czynnego życia sportowego nie znalazł innej wielkiej namiętności która by zastąpiła szachy. Byli też światowej sławy szachiści, którzy mieli oprócz gry inne pasje, jak Wasilij Smysłow, który był śpiewakiem operowym czy pianista Marek Tajmanow, lecz w ich życiu zawsze królowały szachy. Przedwojenny mistrz świata Max Euwe po zakończeniu kariery sportowej został działaczem szachowym, był przez dziesięć lat prezydentem Międzynarodowej Federacji Szachowej (FIDE). Michaił Botwinnik po przegranej z Tigranem Petrosjanem przestał uczestniczyć w oficjalnych rozgrywkach, ale kontynuował pracę nad szachowymi programami komputerowymi i trenował najzdolniejszą młodzież. Wśród jego uczniów są trzej mistrzowie świata - Kasparow, Karpow i Kramnik! Większość zawodników jednak grała dalej: Wasyl Smysłow, mistrz świata w latach 1957-58, wycofał się z turniejowych szachów w roku 2001, w wieku osiemdziesięciu lat. Tigran Petrosjan grał turniejowo aż do śmierci, utrzymując najwyższy poziom gry i osiągając wiele sportowych sukcesów. Borys Spasski wycofał się z czynnego życia szachowego dopiero dwadzieścia lat po utracie tytułu mistrza świata, po rozegraniu meczu rewanżowego z Fischerem. Nikt przed Kasparowem nie zawiesił na kołku kariery szachowej w pełnym rozkwicie, by zając się inną dziedziną.
Tymczasem Kasparow rzucił się w wir polityki, wypełniając życie nową pasją i angażując się w nią całkowicie. Niedawno podczas festiwalu filmów dokumentalnych Planete Doc Review był pokazany film dokumentalny o jego działalności politycznej w obrębie Innej Rosji – organizacji zrzeszającej liberalne i lewicowe ugrupowania opozycyjne wobec polityki Władimira Putina. Wśród nich jest Zjednoczony Front Obywatelski – partia, której liderem jest właśnie Garri Kasparow.
Garri Kasparow,13.04.1963, Baku, godz. 23.45
Horoskop Kasparowa pokazuje jasno, że jest on osobą wierzącą w słuszność swoich przekonań, mającą zdecydowane poglądy i kierującą się przekonaniem o słuszności swojej misji. Sercem horoskopu jest Słońce w Baranie – cokolwiek Kasparow będzie robił, będzie to walka! Bardzo mocna obsada żywiołu ognia: Słońce i Jowisz w Baranie, Mars w Lwie, Księżyc w Strzelcu dają mu siłę przebicia i wiarę w słuszność swojej sprawy oraz dar pociągania za sobą innych. Nie jest to horoskop osoby, która będzie swoje cele realizować okrężną drogą, za pomocą dyplomatycznych zabiegów i wybiegów. Kasparow działa w prostolinijny sposób typowy dla solarnego Barana i osoby z mocnym żywiołem ognia w horoskopie: widzi problem i postanawia go bezzwłocznie zaatakować. „Jestem, więc walczę” oraz „walczę, więc jestem” – to dwa nierozdzielne hasła, przyświecające osobie ze Słońcem i Marsem we wzajemnej recepcji w Baranie i Lwie.
Tak mocny ogień w horoskopie pozwalał mu latami walczyć o szachowe zwycięstwa. Przy szachownicy słynął z dynamicznego i ofensywnego stylu gry. Jednak Neptun w jego X domu pokazuje, że jest to osoba, która do spełnienia celów życiowych potrzebuje czegoś więcej niż laurów i poklasku tłumów. Osoby z tak położonym Neptunem pragną odegrać ważną rolę w społeczeństwie i spełniają się w roli lekarza problemów społecznych, uzdrawiającego chore układy i relacje. Dodatkowo w horoskopie Kasparowa Neptun znajduje się w trygonie z położoną w drugim domu Wenus w Rybach, będącą jednocześnie władczynią MC w Wadze i X domu, w którym znajduje się Neptun. Uwypukla to jeszcze potrzebę walki o idee i wartości. Zanim jeszcze zajął się polityką, wystąpił przeciwko władzom FIDE, gdy w ramach założonej przez siebie organizacji PCA (Professional Chess Association) zorganizował konkurencyjne rozgrywki o tytuł mistrza świata, walcząc z niesprawiedliwym według niego podziałem nagród przez FIDE, która zagarniała dla siebie dużą część funduszu przeznaczonego dla uczestników meczu o tytuł najlepszego szachisty. Oczywiście można być zwolennikiem bądź przeciwnikiem działań Kasparowa, zarówno tych obecnych na rzecz polityki, jak i poprzednich, ale z horoskopu jasno wnika, że jest to osoba, która działania te podejmuje w dobrej wierze.
Dominujący żywioł ognia w jego horoskopie jest wspierany w działaniu przez dość mocno obsadzony żywioł ziemi: ascendent znajduje się w Koziorożcu, Merkury w Byku, a Uran i Pluton w Pannie. Ascendent, Merkury i luźna koniunkcja Urana i Plutona połączone są w Wielki Trygon. Praktyczność i wytrwałość żywiołu ziemskiego sprawiają, że jego zapał nie jest słomianym ogniem. Merkury w horoskopie Kasparowa, podobnie jak w horoskopach większości świetnych szachistów epoki powojennej, jest w aspekcie z Uranem. Powiązania Merkurego ze znakiem Wodnika i jego władcą w horoskopach szachistów są bardzo często spotykane, gdyż osiągnięcia współczesnego szachisty zależą od tego, czy będzie w stanie na bazie ogromnej spuścizny wiedzy zbudować coś nowego: podejść twórczo do typowej pozycji, odkrywając w niej nowe możliwości strategiczne, zrewidować wypracowany przez dziesiątki mistrzów pogląd na dany wariant debiutowy i udowodnić, że można grać inaczej, zaskakując przeciwników. A przy tym niezbędna jest uraniczna intuicja, którą polega na bardzo szybkim kojarzeniu, gdy w umyśle pojawia się błysk, a człowiek nie jest nawet świadomy stojącego za tym skomplikowanego procesu kojarzenia, rozumienia i wybierania najlepszej opcji.
Co ciekawe, najsłabiej obsadzonym żywiołem w horoskopie Kasparowa jest powietrze. Z planet jedynie Saturn jest posadowiony w Wodniku. Oznacza to, że świat abstrakcyjnych idei jest dla niego obcy: nie interesują go sprawy oderwane od życia i od działania. Wielu ludzi gra w szachy także dlatego, że widzi w nich nie tylko sport, ale także czyste piękno i zbiór abstrakcyjnych zagadek, problemów do rozwiązania. Kasparow zdecydowanie do nich nie należy: interesuje go zwycięstwo i walka. Podobnie postępuje w polityce: widać to po doborze sojuszników, z kontrowersyjnym Eduarem Limonowem na czele. Dla Kasparowa liczy się to, że mają wspólnego wroga i to ich jednoczy, a to, że Inna Rosja, o którą walczą, dla każdego z nich jest rzeczywiście inna, uważa za sprawę drugorzędną. W szachach taka strategia święci triumfy, bo celem jest zwycięstwo: jednak celem polityki nie jest zwycięstwo samo w sobie, ale to, co na nim budować. Czy w polityce ta strategia odniesie sukces? A jeśli tak, to co później? Trudno wyobrazić sobie Kasparowa siedzącego w spokoju i napawającego się zwycięstwem. Do zawodowej gry w szachy zapewne nie wróci, więc sądzę, że w takiej sytuacji znajdzie inny cel i znowu wszystkich zaskoczy.
Tak mocny ogień w horoskopie pozwalał mu latami walczyć o szachowe zwycięstwa. Przy szachownicy słynął z dynamicznego i ofensywnego stylu gry. Jednak Neptun w jego X domu pokazuje, że jest to osoba, która do spełnienia celów życiowych potrzebuje czegoś więcej niż laurów i poklasku tłumów. Osoby z tak położonym Neptunem pragną odegrać ważną rolę w społeczeństwie i spełniają się w roli lekarza problemów społecznych, uzdrawiającego chore układy i relacje. Dodatkowo w horoskopie Kasparowa Neptun znajduje się w trygonie z położoną w drugim domu Wenus w Rybach, będącą jednocześnie władczynią MC w Wadze i X domu, w którym znajduje się Neptun. Uwypukla to jeszcze potrzebę walki o idee i wartości. Zanim jeszcze zajął się polityką, wystąpił przeciwko władzom FIDE, gdy w ramach założonej przez siebie organizacji PCA (Professional Chess Association) zorganizował konkurencyjne rozgrywki o tytuł mistrza świata, walcząc z niesprawiedliwym według niego podziałem nagród przez FIDE, która zagarniała dla siebie dużą część funduszu przeznaczonego dla uczestników meczu o tytuł najlepszego szachisty. Oczywiście można być zwolennikiem bądź przeciwnikiem działań Kasparowa, zarówno tych obecnych na rzecz polityki, jak i poprzednich, ale z horoskopu jasno wnika, że jest to osoba, która działania te podejmuje w dobrej wierze.
Dominujący żywioł ognia w jego horoskopie jest wspierany w działaniu przez dość mocno obsadzony żywioł ziemi: ascendent znajduje się w Koziorożcu, Merkury w Byku, a Uran i Pluton w Pannie. Ascendent, Merkury i luźna koniunkcja Urana i Plutona połączone są w Wielki Trygon. Praktyczność i wytrwałość żywiołu ziemskiego sprawiają, że jego zapał nie jest słomianym ogniem. Merkury w horoskopie Kasparowa, podobnie jak w horoskopach większości świetnych szachistów epoki powojennej, jest w aspekcie z Uranem. Powiązania Merkurego ze znakiem Wodnika i jego władcą w horoskopach szachistów są bardzo często spotykane, gdyż osiągnięcia współczesnego szachisty zależą od tego, czy będzie w stanie na bazie ogromnej spuścizny wiedzy zbudować coś nowego: podejść twórczo do typowej pozycji, odkrywając w niej nowe możliwości strategiczne, zrewidować wypracowany przez dziesiątki mistrzów pogląd na dany wariant debiutowy i udowodnić, że można grać inaczej, zaskakując przeciwników. A przy tym niezbędna jest uraniczna intuicja, którą polega na bardzo szybkim kojarzeniu, gdy w umyśle pojawia się błysk, a człowiek nie jest nawet świadomy stojącego za tym skomplikowanego procesu kojarzenia, rozumienia i wybierania najlepszej opcji.
Co ciekawe, najsłabiej obsadzonym żywiołem w horoskopie Kasparowa jest powietrze. Z planet jedynie Saturn jest posadowiony w Wodniku. Oznacza to, że świat abstrakcyjnych idei jest dla niego obcy: nie interesują go sprawy oderwane od życia i od działania. Wielu ludzi gra w szachy także dlatego, że widzi w nich nie tylko sport, ale także czyste piękno i zbiór abstrakcyjnych zagadek, problemów do rozwiązania. Kasparow zdecydowanie do nich nie należy: interesuje go zwycięstwo i walka. Podobnie postępuje w polityce: widać to po doborze sojuszników, z kontrowersyjnym Eduarem Limonowem na czele. Dla Kasparowa liczy się to, że mają wspólnego wroga i to ich jednoczy, a to, że Inna Rosja, o którą walczą, dla każdego z nich jest rzeczywiście inna, uważa za sprawę drugorzędną. W szachach taka strategia święci triumfy, bo celem jest zwycięstwo: jednak celem polityki nie jest zwycięstwo samo w sobie, ale to, co na nim budować. Czy w polityce ta strategia odniesie sukces? A jeśli tak, to co później? Trudno wyobrazić sobie Kasparowa siedzącego w spokoju i napawającego się zwycięstwem. Do zawodowej gry w szachy zapewne nie wróci, więc sądzę, że w takiej sytuacji znajdzie inny cel i znowu wszystkich zaskoczy.
9 czerwca 009
