Ponieważ w analizie horoskopu urodzeniowego Jane Austen zabrakło mi miejsca na kilka astrologicznych ciekawostek z jej życia i horoskopu, które warte są tego, aby się nimi podzielić, wrzucam je poniżej.

Jane Austen, ur. 16.12.1775, godz. 23.45, Steventon Hamps k./Basingstoke

W horoskopie Jane Austen na ascendencie wschodzi Neptun w znaku Panny, rządząc znajdującym się na descendencie znakiem Ryb. Jego kwadratura ze Słońcem jest, obok kwadratury Mars-Saturn, najściślejszym aspektem całego horoskopu – obydwa aspekty mają orbę poniżej pięciu minut! Neptun wraz z Jowiszem na MC od strony IX domu oraz Słońcem na IC tworzą wielki krzyż, z descendentem jako czwartym ramieniem.

Takie położenie władcy Ryb na ascendencie w aspekcie z Medium Coeli dało bardzo neptuniczne efekty, jeśli chodzi o jej publiczny wizerunek – także ten, który przetrwał do dziś. W poprzednim wpisie poświęconym horoskopowi Jane Austen wspominałam, że na okładce pierwszej książki, „Rozważnej i romantycznej” autorka figurowała jako Pewna Dama, a na okładce następnej – jako Autorka „Rozważnej i romantycznej”. Jej prawdziwa tożsamość długi czas pozostawała nieznana i podsycała ciekawość czytelników, gubiących się w domysłach, kim jest Pewna Dama. Dziś znają oni świetnie jej nazwisko i całkiem nieźle biografię – ale z kolei nie wiemy, jak naprawdę wyglądała! Ocalały zaledwie dwa jej portrety, obydwa namalowane przez jej ukochana siostrę. Pierwszy, ukazujący okoloną loczkami twarz Jane Austen, za jej życia był oceniany przez krewnych za niezgodny z rzeczywistością, a drugi przedstawia całą sylwetkę pisarki... z tylu i z twarzą zasłoniętą przez nakrycie głowy! Oprócz tego co najmniej dwa różne portrety uchodziły za jej podobizny: jeden znaleziony w egzemplarzu drugiego wydania "Mansfield Park" z 1816 roku, choć podpisany jako "amaible Jane", nie jest raczej jej portretem, zaś drugi z 1810, podpisany jest „Jane Austen”. Problem w tym, że osoba na nim przedstawiona zupełnie nie przypomina pisarki sportretowanej na pewnym co do pochodzenia obrazku namalowanym przez siostrę! Podobizna ta uchodzi więc za portret jej dalekiej kuzynki o tym samym imieniu i nazwisku.

Ryby na descendencie i Neptun w opozycji do descendentu zaowocowały też idealistycznymi poglądami pisarki na instytucję małżeństwa. Zarówno w życiu, jak i w twórczości kierowała się głęboką wiarą w małżeństwo z miłości, związek dwóch drogich sobie osób, wyznających podobne wartości i uzupełniających się charakterologicznie. W życiu obserwowała, a w powieściach portretowała i krytykowała związki małżeńskie z rozsądku i z szaleństwa. I jedne, i drugie ukazywała jako nieszczęśliwe, a w najlepszym razie niepełne, w przeciwieństwie do tych par, które dobrały się sercem i rozumem. O małżeństwie napisała kiedyś dowcipnie i celnie: "Ze wszystkich transakcji na świecie małżeństwo jest tą właśnie, w której człowiek najwięcej oczekuje od drugiego, a sam jest najmniej uczciwy". Jane, co nie zdarza się często, sama w swoim życiu kierowała się głoszonymi zasadami. Raz była bliska ich złamania, gdy przyjęła oświadczyny majętnego i dobrze skoligaconego, choć niezbyt bystrego kawalera – jednak następnego dnia wycofała się z nich, co zrobiłoby niewiele kobiet na jej miejscu, zwłaszcza że była już uznawana za starą pannę bez szans na zamążpójście. Jej Saturn zbliżał się wtedy do zamknięcia pierwszego cyklu... Jej powieści pełne są rozmaitych realizacji jej Neptuna na ascendencie w Pannie. W zasadzie śledząc perypetie jej bohaterek można zauważyć, że każda z nich jest w dużym stopniu inną realizacją potencjałów urodzeniowego horoskopu Jane! Każdy autor daje swoim postaciom coś z siebie, ale w przypadku bohaterek Austen jest to naprawdę uderzające.

Każda jej książka opowiada o neptunicznych złudzeniach, pomyłkach i błędach, które są motorem akcji. "Emma" jest w całości komedią omyłek: składają się na nią fałszywie interpretowane intencje, skrywane zamiary, a przede wszystkim tajemnica, która przed rodziną i przyjaciółmi skrywa Frank Churchill, czarujący młody człowiek, który przyjeżdża do Highbury. "Duma i uprzedzenie", zgodnie z tytułem, opowiada o sądach – zarówno krytycznych, jak i pochlebnych - opartych na fałszywych przesłankach, pozorach i plotkach. Niejasne zamiary żywią wobec bohaterek "Rozważnej i romantycznej" obydwaj ich epuzerowie: jeden skrywa wiążące go zaręczyny, których jako dżentelmen nie może zerwać, drugi – swoje bankructwo i ciążące na jego sumieniu przewinienia... Tak samo dzieje się w pozostałych utworach, nawet w satyrycznym „Opactwie Northanger”, które z założenia było parodią gotyckich powieści grozy, motyw fałszywego rozpoznania jest siłą napędową akcji: młodziutka, niezamożna panna zostaje z tajemniczych przyczyn zaproszona z wizytą do bogatej rodziny, w której znajduje się kawaler do wzięcia. Dziewczyna jest bardzo naiwna, ale nie na tyle, by nie dostrzec w tym czegoś dziwnego – jej bujna wyobraźnia podpowiada jej najbardziej karkołomne scenariusze, omijając ten prawdziwy: po prostu pan domu posłyszał plotkę, że jej posag jest znacznie większy, niż w rzeczywistości i postanowił ożenić z nią swego syna.

Na szczęście, mimo neptunicznych zawirowań, zarówno w życiu pisarki, jak i w jej powieściach, wszystko kończy się jowiszowo. Stara panna Austen, której z rozrywki na balach pozostało tylko melancholijne i samotne popijanie wina przy kominku, zdobyła rozgłos i uznanie nawet na królewskim dworze, zaś każda z jej bohaterek, które kierowały się w życiu sercem i zasadami, została nagrodzona mężem nie tylko kochanym i kochającym, ale także majętnym na tyle, by zapewnić rodzinie co najmniej wygodny byt. Bo przecież - jak trafnie podsumował poglądy Jane Austen na małżeństwo lord David Cecil - „Małżeństwo dla pieniędzy do nikczemność, ale małżeństwo bez nich to głupota".

18 listopada 2006

Wersja do druku